Kapłaństwo
Trzynasty października roku tysiąc dziewięćset czterdziestego szóstego to data kiedy Karol Wojtyła zostaje diakonem. Wyświęcenie na księdza ma miejsce z rąk kardynała Stefana Sapiehy pierwszego listopada tego samego roku. Msza prymicyjna odbyła się następnego dnia na katedrze wawelskiej, było to więc bardzo duże wyróżnienie młodego księdza. Karol Wojtyła jednak długo nie zabawił na polskiej ziemi jako ksiądz od momentu przyjęcia święceń, wyjeżdża bowiem za kilka tygodni do Rzymu, aby dalej kontynuować swoje studia na papieskim międzynarodowym uniwersytecie świętego Tomasza. Przez cały okres studiów mieszkał on w belgijskim kolegium, gdzie udało mu się zapoznać z duchownymi z szerokiej liczby krajów, między innymi z stanów zjednoczonych ameryki. Pod kierunkiem jednego z wybitniejszych teologów tamtych czasów pisał on swoją pracę doktorską, która w całości stworzona została po łacinie i dotyczyła zagadnień wiary w przypadku świętego Jana od krzyża. Po powrocie do polski co miało miejsce dokładnie dwa lata później przyjął on funkcję wikarego oraz katechety na jednej z polskich parafii, gdzie od czasu tego rozpoczął się dla niego okres wycieczek z młodzieżą po Polsce. Cały czas Wojtyłą kontynuował intensywną pracę literacką i naukową nie zapominając jednak o swoim głównym powołaniu, którym było przede wszystkim głoszenie słowa bożego. Wykładał on w różnego rodzaju seminariach, między innymi w diecezjach krakowskich, katowskich i wielu, wielu innych tym podobnych, gdzie wszystkie z seminariów mieściły się w tym czasie w Krakowie.